Ομόνοια Ναυπάκτου, ξανά!
Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011
Για όσους έχουν γεννηθεί πριν τη δεκαετία του 80, η ομάδα μπάσκετ της Ομόνοιας Ναυπάκτου σημαίνει πολλά πράγματα. Ειδικά από το θρυλικό Eurobasket του 87 και μετά, που το μπάσκετ πήρε τα πάνω του στην Ελλάδα, η ομάδα γνώρισε μεγάλες δόξες. Πάρα πολλοί οι συντοπίτες μας που έπαιξαν στην ομάδα, ακόμη περισσότεροι αυτοί που γέμιζαν τις εξέδρες, στην αρχή στο ανοικτό και στη συνέχεια στο κλειστό γήπεδο στο Παπαχαραλάμπειο Στάδιο.
Έτσι όταν το περασμένο καλοκαίρι τα παιδιά της διοίκησης της Ομόνοιας που είχαν διατηρήσει το τμήμα βόλευ με βρήκαν και μου ζήτησαν να βγάλω (ξανά) δελτίο, καθώς ήθελαν να αναγεννήσουν το τμήμα του μπάσκετ, δεν το σκέφτηκα ούτε δευτερόλεπτο.
Μπορεί η ηλικία μου να μην μου επιτρέπει να κάνω καριέρα και η ζωή μου να μην μου αφήνει χρόνο ούτε για απλή παρουσία στις προπονήσεις, αλλά προκειμένου να ζωντανέψει ένας θρύλος (χρειαζόταν ένας συγκεκριμένος αριθμός δελτίων αθλητών) έβγαλα με συνοπτικές διαδικασίες τα απαιτούμενα έγγραφα και να 'μαι, ύστερα από τουλάχιστον 15 χρόνια, ξανά αθλητής!
Για όσους έχουν γεννηθεί πριν τη δεκαετία του 80, η ομάδα μπάσκετ της Ομόνοιας Ναυπάκτου σημαίνει πολλά πράγματα. Ειδικά από το θρυλικό Eurobasket του 87 και μετά, που το μπάσκετ πήρε τα πάνω του στην Ελλάδα, η ομάδα γνώρισε μεγάλες δόξες. Πάρα πολλοί οι συντοπίτες μας που έπαιξαν στην ομάδα, ακόμη περισσότεροι αυτοί που γέμιζαν τις εξέδρες, στην αρχή στο ανοικτό και στη συνέχεια στο κλειστό γήπεδο στο Παπαχαραλάμπειο Στάδιο.
Έτσι όταν το περασμένο καλοκαίρι τα παιδιά της διοίκησης της Ομόνοιας που είχαν διατηρήσει το τμήμα βόλευ με βρήκαν και μου ζήτησαν να βγάλω (ξανά) δελτίο, καθώς ήθελαν να αναγεννήσουν το τμήμα του μπάσκετ, δεν το σκέφτηκα ούτε δευτερόλεπτο.
Μπορεί η ηλικία μου να μην μου επιτρέπει να κάνω καριέρα και η ζωή μου να μην μου αφήνει χρόνο ούτε για απλή παρουσία στις προπονήσεις, αλλά προκειμένου να ζωντανέψει ένας θρύλος (χρειαζόταν ένας συγκεκριμένος αριθμός δελτίων αθλητών) έβγαλα με συνοπτικές διαδικασίες τα απαιτούμενα έγγραφα και να 'μαι, ύστερα από τουλάχιστον 15 χρόνια, ξανά αθλητής!
Καθώς βέβαια η Ομόνοια συνεχίζει να συγκινεί, μαθαίνω ότι η απουσία μου δεν έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητή (δεν ήμουν άλλωστε και ποτέ πολύ καλός) καθώς στο πρώτο φιλικό που έδωσε η ομάδα το περασμένο Σαββατοκύριακο έγινε λαϊκό προσκύνημα από πλευράς παικτών!
Το Σάββατο η ομάδα δίνει τον πρώτο της επίσημο αγώνα στο Αγρίνιο και η σκέψη μου θα είναι εκεί. Το μεθεπόμενο θα κάνει και τη πρώτη της εμφάνιση εντός έδρας, θα είναι μια ιστορική μέρα και αυτό χάρη στην νεανική διοίκηση της Ομόνοιας που αξίζει συγχαρητηρίων...
Πως είναι η ζωή χωρίς φρονιμίτες;
Μεγάλη Παρασκευή χωρίς καράβι...
Ανδρέας Σταυρόπουλος
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ